In de stilte, in de storm

Overdag vult afleiding de leegte, maar zodra ik in bed lig, wordt de stilte ondraaglijk. Tranen sluipen langs mijn wangen… Kon ik maar dwalen door je gedachten. Ik mis je. Getekend, De vreemdeling die ik ooit was, En die ik, in stilte, opnieuw ben geworden.

Lieve meid  Zoveel dagen zijn weggevloeid. Gedachten stromen door je heen, de realiteit sluipt steeds dichterbij. Tranen vinden hun weg naar buiten… Je geeft het op... Je begrijpt dit dansspel niet... Deze tango van aantrekken en afstoten, en je wilt niet langer meedansen. Waarom stuurt hij je dingen op? Waarom wil hij een band met je smeden? Waarom vertelt hij je zoveel, om dan plots—poef!— te verdwijnen in stilte? Het was een verslaving, die constante aandacht, en nu kun je niet meer afkicken. Wat doet hij je toch aan? Je hebt de sporen van jullie woorden herlezen, het pad van jullie gesprekken. En je vreest… misschien is er geen andere weg dan weer die oude, onbekende van vroeger te worden, de vreemdeling die je ooit was...

Dag, meisje Een nieuwe dag is voorbijgegleden. Hoe voel je je? Ik zie je, gevangen in een stilte, niet in staat vooruit noch achteruit te bewegen. Hij is een zachte ziel, een rustige jongen. Met beide voeten stevig in de aarde geplant, een respectvolle, integere aanwezigheid. Wat je ook kiest om te doen, laat het het beste voor hem zijn. Diep vanbinnen verlang jij nog altijd naar die verbinding. Je weet dat het klopt, dat dit goed is. Bij hem voel jij rust, een thuiskomen. Je wilt zijn lach horen, de warmte van zijn geluk voelen... Dat wens jij hem toe, meer dan wat ook...

Och meisje toch, waarom begon je dit spel? Een spel dat niet enkel speelt met zijn leven, maar ook met zijn gedachten, zijn emoties... Voor altijd laat je een afdruk achter, of die nu zacht is als een kus, of ruw als een litteken. Wat begon als een speelse flirt, werd een opdracht van een ander kaliber. Hij was geen simpele tegenstander, maar een ijsberg – kil en ongenaakbaar. En toch, ondanks alles, heb je hem gekraakt. Nu ontvouwt zich iets diepers, iets wat je nooit had voorzien. Hij, ooit gesloten, opent nu deuren die lang op slot leken. En jij, meisje, voelt je verplicht hetzelfde te doen. Zijn verleden lijkt zoveel op het jouwe – een spiegel van gedeelde pijn en stille strijd. Maar eerlijk, je draagt nog steeds je eigen rugzak. De last van wat was, onuitgepakt en onaangeraakt. Hoe zou je die durven openen en de inhoud tonen aan een ander? De gesprekken waren zwaar, woorden als stenen die langzaam zakken naar de bodem van je ziel. Kun je nu rust vinden? Je emoties een plaats geven...