Lieve meid 

Zoveel dagen zijn weggevloeid.
Gedachten stromen door je heen,
de realiteit sluipt steeds dichterbij.
Tranen vinden hun weg naar buiten…
Je geeft het op...

Je begrijpt dit dansspel niet...
Deze tango van aantrekken en afstoten,
en je wilt niet langer meedansen.
Waarom stuurt hij je dingen op?
Waarom wil hij een band met je smeden?
Waarom vertelt hij je zoveel,
om dan plots—poef!—
te verdwijnen in stilte?

Het was een verslaving, die constante aandacht,
en nu kun je niet meer afkicken.
Wat doet hij je toch aan?

Je hebt de sporen van jullie woorden herlezen,
het pad van jullie gesprekken.
En je vreest… misschien is er geen andere weg
dan weer die oude, onbekende van vroeger te worden,
de vreemdeling die je ooit was...